Making Decision ยิ่งไม่ตัดสินใจ ยิ่งเสี่ยงกว่าอะไรทั้งหมด
รวมวิธีคิดให้คุณกล้าตัดสินใจในทุกสภาวะกดดัน ทั้งจากระยะเวลาอันจำกัดและข้อมูลที่ไม่เพียงพอ
เพราะแก่นแท้ของชีวิตการทำงานคือการตัดสินใจเรื่องยากในทุกๆวัน
ทักษะการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมเท่านั้นจึงเป็นสิ่งที่สามารถกำหนดชะตาทางอาชีพของคุณได้อย่างแท้จริง
ในโลกของการทำงาน คนที่ก้าวหน้าและประสบความสำเร็จไม่ใช่คนที่ตอบถูกทุกครั้ง
แต่คือคนที่ไม่ลังเลในวินาทีที่ต้องตัดสินใจ
รีบตัดสินใจ รีบผิดพลาด รีบแก้ไข แล้วเดินหน้าต่อไป
อันโด โคได ผู้เขียนซึ่งคร่ำหวอดในแวดวงการบริหารจัดการ ขอนำเสนอวิธีคิดที่ช่วยให้คุณตัดสินใจได้ฉับไวและเฉียบคมในทุกสถานการณ์
• รู้ว่าเรื่องไหนควรคิดให้ดี และเรื่องไหนต้องตัดสินใจทันที
• แยก “เสียงรบกวน” ออกจาก “ข้อเท็จจริง” ได้อย่างชัดเจน
• ไม่ปล่อยให้อารมณ์และอคติครอบงำการตัดสินใจ
• กล้าตัดสินใจ แม้ในสถานการณ์ที่ข้อมูลไม่ครบและมีความไม่แน่นอน
• เข้าใจ “ขอบเขต” ที่จะไม่เข้าไปตัดสินใจ และ “ขอบเขต” ที่ต้องตัดสินใจเอง
ขอให้รู้ว่าในขณะที่คนอื่นยังลังเล
นั่นคือโอกาสทองที่จะคว้าความสำเร็จมาไว้ในมือคุณ
อารัมภบท “คนที่ตัดสินใจ” จะได้ครอบครองทุกสิ่ง
คว้า “ช่วงเวลา” นั้นไว้
คนที่ก้าวไปข้างหน้ากับคนที่ย่ำอยู่กับที่
“คำตอบที่ถูกต้อง” ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว
จำเป็นต้องคิดทบทวนทุกครั้ง
“การแก้ไขเล็กน้อย” สร้างความแตกต่างมหาศาล
สิ่งล่อใจของ “การไม่ตัดสินใจ”
ยิ่งคิดถึงความเสี่ยง ยิ่งพูดอะไรไม่ออก
การมี “เจตจำนง” คือการใช้ชีวิตอย่างจริงจัง
วิธีขจัด “ความเข้าใจผิด” และ “ภาพลวงตา”
บทนำ ทำไม “การตัดสินใจ” ถึงน่ากลัว
— ชุดความคิดของ “การเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย”
“การตัดสินใจด้วยตัวเอง”
ความคิดเห็นของ “เสียงส่วนน้อย”
การถูกคัดค้านเป็นเรื่องปกติ
คนที่ชอบคิดแบบไม่ศูนย์ก็ร้อย
คนที่ชอบ “วิจารณ์ทีหลัง”
ตัวเลือกที่ไม่สมเหตุสมผล
อย่าเป็น “คนที่คอยวิจารณ์ผู้อื่น”
หลักการ “เคารพคนที่ตัดสินใจ”
“คำวิจารณ์” ลุกลามได้อย่างไร
การพูดว่า “ขอพิจารณาดูก่อน” น่าอายยิ่งกว่าเปลือยกายเสียอีก
การต่อต้านโดยอ้างว่าเป็น “เรื่องไม่จำเป็น”
“ค่าเสียโอกาส” จากการไม่ตัดสินใจ
เปลือกนอกของ “การพิจารณา”
มาจำลอง “การตัดสินใจ” กันเถอะ
วินาทีที่การตัดสินใจเริ่มไขว้เขว
“การสื่อสารอย่างมั่นใจ” มาพร้อมกับความรับผิดชอบ
ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ “ความมุ่งมั่นอยากเติบโต”
ผลเสียของการดูท่าทีผู้อื่นมากเกินไป
“ความรู้สึกอุ่นใจ” เมื่อยังเหลือทางเลือก
ความรู้สึกเหนือกว่าของ “ผู้มีสิทธิ์เลือก”
คุณชอบจัดระเบียบไหม
วิธีคิดเพื่อ “การตัดสินใจที่สมบูรณ์แบบ”
บทที่ 1 ความเข้าใจผิดของ “การตัดสินใจที่ถูกต้อง”
— “การแก้ไข” อย่างสง่างาม
มี “เจตจำนง” หรือแค่ “ตอบสนอง” เท่านั้น
ตั้ง “สมมติฐาน”
ตรวจสอบ “สัญชาตญาณ”
อุปสรรคทางใจต่อการ “เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา”
กล้า “ถอนคำพูด” หรือไม่
อย่าเป็น “คนที่จับผิดความย้อนแย้ง”
รู้จักจุดอ่อนของตัวเอง
นิสัยการ “ตัดสินใจให้ได้สักครั้งหนึ่งก่อน”
ทัศนคติที่ “ให้ถือว่าถูกต้องไว้ก่อน”
หลักพื้นฐานที่สำคัญคือ “คนเราทำผิดพลาดกันได้”
รู้เท่าทันอคติ
คู่มือรับมือกับ “เรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวเรา”
ความแตกต่างระหว่าง “ยอมรับได้” กับ “ยอมรับไม่ได้”
สิ่งที่การถกเถียงสอนเรา
ยินดีต้อนรับ “การแก้ไข”
ยอมรับความผิดพลาด และแก้ไขอย่างสง่างาม
สิ่งที่ควรทำควบคู่กับการตัดสินใจ
ไม่ลงมือทำ ก็ไม่อาจทบทวน
หมุนวงจรการตัดสินใจ
อย่าพยายามทำให้สำเร็จในครั้งเดียว
ผู้ประเมินเป็น “บุคคลภายนอก”
“การตัดสินใจที่สมบูรณ์แบบ” คือการตัดสินผลลัพธ์
“กล่อง 3 ใบ” สำหรับการตัดสินใจ
1 ตอนที่ต้องใส่กล่อง “ตัดสินใจทันที”
2 ตอนที่ต้องใส่กล่อง “ข้อมูลไม่เพียงพอ”
3 ตอนที่ต้องใส่กล่อง “กำหนดเส้นตาย”
ใช่ว่า “การตัดสินใจทันทีจะถูกต้อง”
มองจาก “อนาคต” เสมอ
ผลประโยชน์ “ย้อนกลับ”
คำถามชวนคิดที่ “เรียบง่ายที่สุด”
แบบฝึกหัด : ลอง “แก้ไขอย่างสง่างาม”
บทที่ 2 “ความหมายที่แท้จริงของ “การคิดอย่างถี่ถ้วน”
— “ความละเอียด” ของปัญหา
เพิ่มความละเอียดของปัญหา
ย่อยออกมาเป็น “การลงมือทำขั้นต่อไป”
ปัญหาใหญ่ ปัญหาเล็ก
ทำปัญหาให้เล็กลง
ปีศาจที่ชื่อว่า “ข้อเสีย”
เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นได้ “ไม่รู้จบ”
สิ่งที่ควรคิดอยู่เสมอในชีวิตประจำวัน
เกณฑ์ตัดสินข้อเสีย
คิดถึง “ข้อเสียที่มองไม่เห็น”
แก่นแท้ของ “การคิดให้ดี”
ว่าด้วย “น้ำหนักของเวลา”
ไม่จำเป็นต้อง “ฉับไว”
แค่กำลังคิดหา “คำปฏิเสธ” เท่านั้น
ความจำเป็นที่แท้จริงของ “การประชุม”
ก่อนอื่นให้กำหนด “ผู้มีอำนาจตัดสินใจ”
ประชุมคือประชุม คุยเล่นคือคุยเล่น
ความรับผิดชอบที่ต้องแสดง “ความเห็นต่าง”
มี “ความรับผิดชอบและสิทธิอำนาจ”
เอาชนะแรงกดดันจากคนรอบข้างด้วย “ความรับผิดชอบ”
ท่าทีในการรับฟัง “ความเห็นต่าง”
“ความตรงไปตรงมา” คืออะไร
เวลาที่ต้องตั้งเป้าให้มี “ความเสี่ยง 0%”
จง “จัดระเบียบอารมณ์” ให้เป็น
วิธีการธรรมดา
หยุดคิดครู่หนึ่ง
แบบฝึกหัด : เพิ่มความละเอียดของปัญหา
บทที่ 3 “พื้นที่ปลอดภัย” ที่ตัวเองไม่ต้องตัดสินใจ
— “เสียงรบกวน” ของข้อมูล
อะไรที่ถูกต้อง อะไรที่ไม่ถูกต้อง
ระวัง “สิ่งที่ไม่ใช่ข้อมูล”
อย่าฟังแต่ “คนที่เสียงดัง”
ระวัง “ความกำกวม” ของภาษา
ตั้งใจถาม “คำถามเจาะลึก”
ดูหลักฐาน
อย่าเข้าใจผิดใน “ความสัมพันธ์เชิงเหตุและผล”
ฝืนทำให้เป็น “เหตุและผล” อยู่หรือไม่
วิธีแยกแยะโชคกับความสามารถ
คนเรามักพูดออกมาตาม “จุดยืน” ของตัวเอง
ลด “เสียงรบกวน” ของข้อมูล
แยกแยะ “เรื่องที่ควรจัดการ” ให้ออก
“คนดี” มักแบกรับภาระเกินตัว
ท่าทีในการ “ปล่อยผ่านเสียงรบกวน”
จัดการกับ “ข้อมูลปฐมภูมิ”
ข้อจำกัดของสิ่งที่รับรู้จากหน้างาน
ไม่มีประโยชน์ที่จะรายงานแต่ “ข้อมูลเชิงบวก”
เมื่อจำเป็นต้องลงพื้นที่หน้างานจริงๆ
สร้าง “ขอบเขต” ที่ตัวเองไม่ควรตัดสินใจเอง
ทำ “สิ่งที่ตัวเองทำได้”
“ความรับผิดชอบและสิทธิอำนาจ” ช่วยขับเคลื่อนคน
การตัดสินใจจะกลายเป็น “หลักยึด”
การตัดสินใจที่จะ “ไม่ตัดสินใจ”
เมื่อเกิด “การปัดความรับผิดชอบ”
เมื่อเกิด “ความไม่รับผิดชอบ”
จงต่อสู้กับความต้องการการยอมรับ
“คนที่ไม่มอบสิทธิอำนาจ” คือความผิด
มนุษย์เป็น “สิ่งมีชีวิตที่อยากให้คนอื่นพึ่งพิง”
สิ่งล่อใจของ “การหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ”
แบบฝึกหัด : ขจัด “เสียงรบกวน” ของข้อมูล
บทที่ 4 สิ่งที่เรียกว่า “ความกล้า”
— “ความไม่แน่นอน” กลับมาอีกครั้ง
คนฉลาดใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไป
ความรู้สึกที่แท้จริงเมื่อเริ่มทำธุรกิจ
ส่วนที่ “เป็นเพียงแนวคิดพลังใจ”
ลำดับคือ “ตัดสินใจก่อน แล้วจึงทำให้ถูกต้องภายหลัง”
ว่าด้วย “ความจริงของการตัดสินใจ”
“จุดเปลี่ยน” ที่แท้จริง
พูดไปตามตรงว่า “เป็นสัญชาตญาณ”
เพราะเคยผ่านมาแล้ว จึงกล้าพูด
ขอบเขตของ “การพึ่งพาสัญชาตญาณ”
ตัด “ข้อแก้ตัว” ทิ้งอย่างมีเหตุผล
ความกล้าที่จะ “ปฏิเสธ”
การทำให้อีกฝ่ายคาดหวังเป็น “สิ่งที่ไม่ดี”
มีสิ่งที่เรียกว่ามารยาทขั้นพื้นฐานอยู่
การตัดสินใจเปลี่ยนไปตามจังหวะเวลา
“คนที่ถูกวิจารณ์” ต่างหากที่มีคุณค่า
อย่าหนีไปพึ่งคำว่า “ความมั่นใจ”
จงทำให้คนพูดว่า “คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องสำเร็จ”
ว่าด้วย “ความกล้า” อีกหนึ่งอย่าง
สภาพแวดล้อมเปลี่ยนคน
ทำให้เป็นระบบด้วยกฎเกณฑ์
วิธีลดอุปสรรคของ “ความกล้า”
วิธีเผชิญหน้ากับ “การตัดสินใจครั้งสำคัญ”
ใส่ “การตัดสินใจเล็กๆ” เข้าไปหนึ่งอย่าง
แท้จริงแล้ว เราทำงานเพื่อ “ตัดสินใจ”
ฝึกสัญชาตญาณด้วยการลงมือทำให้มาก
การตัดสินใจ 4 รูปแบบ
แบบฝึกหัด : เผชิญหน้ากับ “ความไม่แน่นอน”
บทส่งท้าย
จุดจบของ “คนที่ไม่ตัดสินใจ”
ชีวิตที่ปล่อยให้คนอื่นตัดสินใจ
ตัวฉันที่เลือก “บริษัทใหญ่แบบไม่มีเหตุผล”
แสวงหา “ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่”
จงมี “เจตจำนงที่อยากเปลี่ยนแปลง”
“พื้นที่ปลอดภัย” ไม่มีอยู่จริง
เลือก “ทางเลือกที่จะไม่เสียใจภายหลัง” เสมอ
ประเภทของ “ความเสียใจที่ทำลงไป”
“การตัดสินใจ” ช่วยสร้างอนาคต
“ความเป็นไปได้” ไม่สิ้นสุด
กำจัด “ความไม่มีเหตุผล” ทีละอย่าง
แทน “บทส่งท้าย”
เกี่ยวกับผู้เขียน